> ## Content Index > Fetch the complete content index at: https://www.martijnverheij.nl/llms.txt > Use this file to discover other available public pages before exploring further. # Wat een lege coworking space me leerde over werkvrijheid - URL: https://www.martijnverheij.nl/vrijheid-remote-werken/ - Published: 2026-07-07T08:25:06.000Z - Updated: 2026-10-25T16:18:55.000Z - Author: Martijn Verheij - Tags: Persoonlijk ### **Alleen in een lege ruimte** Ik zat op donderdag 25 juni een coworking space in [Innsbruck](https://www.martijnverheij.nl/werkplek-verplaatsen/). En ik was er vrijwel alleen. Er was een beheerder. Een vriendelijke man die mij moest toelaten, de deur voor me opende en me liet zien waar ik kon zitten en koffie moest zetten. En daarna? Daarna had hij werkelijk waar niks te doen. Ik had geboekt, werd toegelaten, klapte mijn laptop open en ging aan het werk. Hij bleef! Voor mij was het nog net geen cultuurschok. Maar maf vond ik het wel. ### **Remote werken is thuiswerken** Op de dag zelf had ik later nog een vrouw gesproken die me uitlegde hoe het in [Oostenrijk](https://www.martijnverheij.nl/werkplek-verplaatsen/) werkte. Remote werken, zei ze, dat was thuiswerken. Niet in een koffiebar, niet in een hotellobby, niet op een gedeelde werkplek. Werk hoorde op kantoor of het hoorde thuis. Een derde plek bestond eigenlijk niet. En dat was precies waar het bij mij begon te wringen. Niet omdat ze het verkeerd deden, maar omdat het zo anders was dan wat ik gewend was. ### **Werk als plek, of werk als resultaat** In Nederland is werk de afgelopen jaren steeds meer een resultaat geworden. Iets wat je levert, niet een plek waar je bent. Kantoor is optioneel. Ik was daar in [Oostenrijk](https://www.martijnverheij.nl/werkplek-verplaatsen/) op tijd bereikbaar, ik was beschikbaar, en ik leverde exact dezelfde resultaten die ik thuis of op kantoor ook zou leveren. De plek deed er voor mijn werk niet toe. Daar deed die plek er nog wel toe. Werk zat nog vast aan aanwezigheid. En een plek die niet je kantoor en niet je huis is, paste gewoon niet in dat plaatje. Vandaar die beheerder, die zich waarschijnlijk afvroeg wat hij eigenlijk bewaakte. ### **De beheerder als spiegel** En toen viel me iets op. Die man die “niks te doen had”, dat was geen inefficintie. Het was een overblijfsel van een idee dat aanwezigheid op zichzelf waarde heeft. Iemand hoorde er te zijn. Zichtbaar zijn als bewijs dat er gewerkt werd. En laat dat nou precies de reflex zijn waar ik bij mezelf de laatste tijd tegenaan loop. Het gevoel dat ik zichtbaar en beschikbaar moet zijn om te bewijzen dat ik aan het werk ben. Daar zag ik diezelfde reflex van buitenaf, ingebakken in een hele werkcultuur. Confronterend en fascinerend tegelijk. ### **Niet zo zwart-wit** Toch wil ik niet te makkelijk concluderen dat wij vrij zijn en zij star. Zo zwart-wit is het niet. Wat ik als vrijheid ervaar, ervaren zij voor een deel als bescherming. Die strikte scheiding tussen werk en thuis levert daar iets op wat wij in Nederland juist aan het kwijtraken zijn. Het altijd-overal-bereikbaar-zijn. De vervaging tussen aan en uit. Precies datgene waar ik op mijn blog zo veel over schrijf. Misschien hebben zij iets bewaard wat wij hebben ingeruild. ### **Wat ik meenam** Maar dit besef nam ik wel mee. De vrijheid om te werken waar ik wil, om op een zaterdag in mijn auto te stappen zonder te weten waar ik dinsdag mijn laptop open klap, is geen vanzelfsprekendheid. Het is een voorrecht. En zo leerde een vrijwel lege coworking space in Tirol me dat ik wat dankbaarder mag zijn voor de vrijheid die ik thuis gewoon normaal ben gaan vinden. ![lege coworking space in Innsbruck](https://www.martijnverheij.nl/content/images/wordpress/2026/07/IMG_1887-1024x768.jpeg)